Afbeelding

To Mooserwirt or not to Mooserwirt?!

Vorige week was het weer zover: de jaarlijkse SpikesShortSki (S3) kon aanvangen. Voor deze lustrum editie, jawel het was al de vijfde keer dat dit georganiseerd werd, zijn kosten noch moeite gespaard. Het organisatieteam had met het beroemde Sankt-Anton am Arlberg voor een heuse toplocatie gezorgd. Dat heeft er natuurlijk ook voor gezorgd dat we ondanks 2 gekwetste last-minute afvallers (of durfden ze gewoon niet?) met 22 Spikees waren, een absoluut record!

Naar goede gewoonte vertrokken we even na de middag om tegen de avond ter plekke te arriveren. Kwestie van nog wat tijd te hebben om de eerste avond reeds de korte vakantie, of seminarie zoals Joeri’s vrouw al jaren gelooft, gezellig in te zetten…

Onderweg konden we natuurlijk niet anders dan naar jaarlijkse traditie een tussenstop te maken in een Duitse Burger King. Al moet gezegd dat we dit jaar geen King maar een heuse Queen hadden die met de beroemde kroon ging lopen. 20170105_142614707_iOS.jpg

De eerste avond verliep vrij aangenaam en was voor velen een eerste kennismaking met S3. De verhalen over de vorige edities werden door recidivisten onder invloed van degelijke Oostenrijkse halve liters bovengehaald.

De volgende morgen was het al vroeg dag en maakte iedereen zich klaar voor datgene waar de meesten voor gekomen waren: voluit skiën of snowboarden. Ons verblijf lag vlakbij de skiliften, dus dat was ook helemaal top. Na de nodige beslommeringen om ieders materiaal in orde te krijgen was tegen tien uur iedereen op de piste aangekomen en kon de pret beginnen. Sneeuw was er, ondanks de onheilspellende aanloop, de laatste dagen met hopen gevallen, dus dat viel al mee. Onze eerste dag kenmerkte zich door overvloedige sneeuwval en mist. Dus absoluut geen ideale omstandigheden om te skiën. Met slechts een beperkt aantal pistes geopend waren we door de omstandigheden genoodzaakt om vroegtijdig de après-ski gelegenheden op te zoeken. De Mooserwirt is naar eigen zeggen, waarschijnlijk de slechtste ski-hut op de Arlberg. En dat zullen we geweten hebben. Niet dus!!

20170123_121104000_iOS.jpg

We werden verwelkomd met enkele hartverwarmende drankjes. Omdat het bestellen voor een groep van 22 mensen toch een hele bekommernis was, werd er overgegaan tot een alternatief systeem: de kelner brengt volle plateaus met bier, schnaps en vliegende herten. De gevolgen blijven niet uit. Na enige tijd zagen we hier en daar de herten al vliegen, de collega’s op de tafel dansen en glittertenues tentoongesteld worden. Sommigen pretendeerden zondermeer dat ze ijsberen wilden zijn, spontaan hun foto’s wilden wegschenken of andere onkuise activiteiten aanvangen. Kortom, de sfeer zat er goed in. Tegen sluitingstijd, ja om de meesten tegen zichzelf te beschermen gaat de Mooserwirt tegen 20u dicht, moest nog de laatste afdaling van 200m naar beneden geskied worden. Gezien de omstandigheden voor menigeen een hele uitdaging. Dominique wist zelfs zichzelf helemaal onder de sneeuw te planten na een fikse buiteling.

Terug in het hotel of appartement aangekomen werd toch ook de innerlijke mens versterk en lekker gegeten. Voor haar medebewoners van het appartement had Jolien heerlijke spaghetti gemaakt. De hotelgasten genoten van een typisch Oostenrijks restaurant rechtover onder bulderend gelach aangestoken door nar van dienst: Peter. Je moet hem niet bellen, hij kan!

De avond werd afgesloten in de ‘keller’ net als de eerste avond. Sommigen vonden het toch nog wat vroeg en werden aangetrokken door een disco met de welluidende naam ‘HornyBull’. Op zich niet zo erg maar na enige uren aldaar, lijken de passanten de naam van de danstent alle eer te willen aandoen met alle gevolgen van dien. Sommigen (en ik ga eerlijk zijn: iedereen komt als je Leo roept) hebben zelfs de nodige moeite om de kamer terug te vinden en besloten net voor hun aankomst aldaar, een hardere, toch minder comfortabel slaapplek in de gang, ook wel vloer genoemd, te willen gebruiken. Het bijhorende gesnurk van de getroffen stier bracht animo doorheen het hele hotel. Het doet  zelfs terugdenken aan een gelijkaardige ervaring van de eerst SpikesShortSki intussen bekend als ‘een Dannyke doen’.

Wie zaterdag gehoopt had op beter weer en dito ski-omstandigheden kwam bedrogen uit. De weergoden wilden tot hiertoe niet echt mee. Maar Spikees laten zich niet kennen en trotseren de omstandigheden als ware het een heuse poolexpeditie. Sneeuwval bij windsnelheden van 70km/u en temperaturen tot -18°C is skiën op de tast een heuse onderneming. Gelukkig zijn er regelmatig mogelijkheden om toch wat warmte op te doen in een gezellig skihut. Bovendien hebben we de patron van de Mooserwirt kunnen overtuigen om vanaf 15u weer een hele hoek van de zaak voor de Spikees vrij te houden. Op zich niet zo gek natuurlijk als je weet hoeveel € we de eerste avond achtergelaten hebben. Ook vriend Leo was intussen boven water en maakte er een erezaak van alle plaatselijke of niet-plaatselijke schoonheden al dan niet in het gezelschap van een vriend, naar de Spikes feesttafel te loodsen. Hoe doet ie het, hoe doet ie het, vroeg menigeen zich af. Dirk ontpopte zich ondertussen tot een volleerde paparazzo en legde menig tafereel vast voor de eeuwigheid. Het feest van de dag ervoren werd nog eens dunnetjes overgedaan omdat we wisten dat we nog met zijn allen uitgenodigd waren voor een heerlijk diner.

20170112_095036.jpg

Alvorens ons naar het restaurant te begeven ontdekten Werner en Thomas dat ze nog net genoeg drank hadden koud staan voor een lekkere apéro. 2 minuten nadat dat bekend gemaakt werd stond kamer 11 afgeladen vol Spikees met de nodige luidruchtigheid vandien. Plots werden we opgeschrikt door de hotelbaas die kwam binnenvallen. Iedereen verwachte zich aan een stevige uitbrander maar was totaal verrast dat hij zijn portie schnaps kwam opeisen. Of hoe een op het eerste zicht nukkige hotelbaas, toch nog meeviel.

Het afsluitingsdiner in een mooi hotel heeft iedereen geweldig gesmaakt. Bovendien een mooie blijk van de generositeit van Spikes, zou ik zeggen. Ook de daaropvolgende samenkomst in de ‘Hell’, oftwel hoteldisco, was zeer geslaagd. De Gin Tonic’s bleken achteraf peperduur maar vloeiden toch rijkelijk. Er werd gedanst dat het een lieve lust was en sommige kaalhoofden kregen plots een heel ander gezicht onder de weelderige haardos van langharige vrouwelijke collega’s. Ook nu weer werd dit feest tot in de vroege uurtjes verdergezet in het centrum van Sankt Anton.20170114_100619.jpg

Wat niemand nog verwacht had werd de volgende dag toch waarheid: het weer was omgeslagen en de zon was volop aanwezig. De laatste dag werd dan ook nog schitterend om te skiën of te boarden. De hogere pistes waren ook weer geopend en er werd nog zeer aangenaam genoten van deze laatste korte ski dag. Tegen de middag werd stilaan besloten om de tocht huiswaarts terug aan te vangen.

Ondanks onverwachte winterse omstandigheden onderweg is iedereen veilig en wel op een behoorlijk uur thuis gekomen.

Terugkijkend op dit alles denk ik dat ik kan stellen dat zeker een topeditie is geweest. Iedereen heeft zich zonder meer te pletter geamuseerd. De organisatie was ook wederom puik. Een dikke merci daarvoor aan Jolien, Dominique en Ruben.  Het gezelschap was top en het feest onvergetelijk.

Op deze manier kan ik niet anders dan uitkijken naar de zesde editie en ben ik er vast van overtuigd dat ik ook deze editie niet zal missen.

Werner Vanhees
Customer Engagement & Delivery Manager

One thought on “To Mooserwirt or not to Mooserwirt?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s